ในที่สุดวันนี้ผมจะได้เล่าให้ฟังทั้งหมดเกี่ยวกับเรื่องที่ผมตัดสินใจเริ่มฝึกคาราเต้อีกครั้ง

หลังจากผมเจอชุดคาราเต้ในห้องเก็บของและพบว่าขนาดของชุดเล็กเกินไปแล้ว และหลังจากนั้น ผมต้องรีบวิ่งกลับบ้านเพื่อที่จะหยิบสายรัดของผม ในที่สุดผมก็มาถึงที่โรงเรียนคาราเต้ แต่กลับสายเกินไปเสียแล้ว

ทุกคนก็มองมาที่ผม เพราะว่าแล้วเหงื่อของผมก็ออกมามากด้วย

บทเรียนการฝึกเริ่มมาขึ้นแล้ว

แล้งผมสังเกตเห็นว่าทุกคนใส่ชุดสีขาว แต่ผมกลับใส่ชุดผมสีดำ

นอกจากนั้นนี้ ผมยังไม่รู้ว่าใครเป็นครูที่นั้นเพราะว่าคนส่วนใหญ่ที่นั่นใสคาดสายดำ

ผมก็บอกว่า ขอโทษครับ ผมชื่อ ชนโรกลสนอร์เกิ้ล (Snorkel) ครับ ผมมาที่นี่เพื่อเรียนคาราเต้ แต่ชุดผมสีดำนะครับ

ชายคนหนึ่งคนก็เดินเข้ามาถึงและบอกกล่าวทักทายว่า สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับ สีชุดไม่เป็นไร ชุดของคุณก็เลยจะเป็นสีดำก็ไม่เป็นไร

คนนั้นเป็นครูนั่นเอง

ผมไม่ไวฝึกต้รงตาลดเวลาเพราะว่าผมเหนื่อยเร็ว ๆ แต่ไม่เป็นไร (ผมคงฝึกติดต่อกันไม่ไหว เพราะว่าผมเหนื่อยง่าย)

แต่ไม่เป็นไร เพราะการเริ่มต้น ก็มักจะมีอุปสรรคเกิดขึ้นเสมอ