นิทานของสองพี่น้องตระกูลกริมม์ - นักดนตรีแห่งเมืองเบรเมิน ตอนที่ 4 (ตอนจบ)

หลังจากทั้งสี่สหายกินอาหารจนหมดแล้ว พวกเขาก็ปิดไฟเพื่อจะไปและนอนหลับพักผ่อน

ทุกสัตว์ตัวนอนอยู่ในแต่ละที่ข้างที่ตามความชอบของมันมากที่สุด

ลานอนอยู่ที่บนฟาง หมานอนตรงข้างประตู แมวนอนตรงข้างเตาอบ และไก่นอนอยู่บนหลังคา

เพราะว่าทุกสัดว์รู้สึกเหนื่อย พวกเขาทั้งสี่ตัวจึงนอนหลับมาแล้วสนิท

คืนนี้ โจรคนนั้นก็เห็นว่า ในหลังไม่มีไฟมาแล้ว หัวหน้าของโจรก็บอกว่า เราน่าจะไม่หนีออกไปดีกว่า แล้วก็เขาส่งคนให้เช็คบ้าน ในคืนนั้นเอง มีโจรคนหนึ่งเห็นว่าภายในบ้านไม่มีแสงไฟแล้ว หัวหน้าโจรจึงส่งลูกน้องไปตรวจตรา เพื่อจะกลับเข้าไปตามเดิม

คนนี้ก็จะไปในบ้าน และบ้านเดียวทั้งหมด เขาก็ไปห้องครัวเพื่อให้ไฟ แด่คิดว่าดาแววของแมวเป็นไฟ และลูกน้องคนนั้นก็เข้าไปในบ้าน โดยเข้าไปในครัวเพื่อเปิดไฟ แต่เห็นแววตาสุกใสของแมว จึงนึกว่าเป็นแสงไฟ

แต่แมวกระโดดในเข้าใส่หน้าของเขา คนโจรคนนั้นก็จึงตกใจมากและอยากจะหนีออกไปกระทั่งประตูเลย แด่หมาก็กัดเข้าที่ขาของเขาซะก่อน

เมื่อคนนี้ไปสวนลาก็ตีคนกับเท้าหลัง ไก่อยู่บนหลังคาเสียงร้องออกมาให้ได้มากที่สุด เท่าที่เขาทำได้ และตอนที่เขาออกไปที่สวน เจ้าลาก็เตะด้วยเท้าหลัง ส่วนเจ้าไก่โต้งก็ขันด้วยเสียงอันดัง

คนโจรผู้นั้นจึงรีบวิ่งให้ไปหาหัวหน้าด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่สูดขาของเขาจะทำให้ได้ และได้เล่าให้ฟังเรืองที่เกิดมาคังนี้ขึ้นให้ฟัง

โดยบอกว่า ในห้องครัวมีแม่มดอยู่คนหนึ่งคนจู่ๆ ก็เข้ามาที่เกาข่วนที่หน้าของผม

ที่ข้างประตูก็มีคนที่เข้ามาต่อยกับราวกับใช้มีดในกรีดลงที่ขาของผม (I'm not sure for this sentence??)

ในสวนก็มีสัตว์ประหลาดที่ตีเข้ามาเตะผม

และบนหลังคาก็มีผู้พิพากษาที่ร้องด้วยเสียงอันดังว่า นำมาคนนั้น !!!! (ไม่เข้าใจครับ??)

พวกโจรจึงตัดสินใจไม่คอยกลับไปยังบ้านหลังนั้นอีก และทั้งสี่สหายจะไปก็ได้เป็นนักดนตรีที่เมืองเบรเมิน โดยค้างพักอาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้น

และถ้าพวกเขายังไม่ดายมาแล้ว พวกเขายังยู่อหลังนั้น และถ้าพวกเขายังไม่ตาย ก็คงจะยังอยู่ในบ้านเช่นเดิม

จบเรื่อง (จบบริบูรณ์)